Ayvalıkta sabahleyin gözümü açtığımda saatin henüz 06:30 olduğunu gördüğümde anlayışlı bir eş olarak! hiç ses yapmadan usulca sırt çantamı alıp çıktım odadan. Yazın bu en sıcak günlerinde sokaklarda gezmek için daha iyi bir vakit olabilir mi?

En tepeye kadar çıkıyorum. Dönüş yolunda başka sokaklara vuruyorum kendimi. Eminim her yol beni sahile indirir. Daracık yollar pek bir hoşuma gidiyor. Kapı önünde oturmuş bir teyze bana ev yapımı ekmek ikram ediyor. “Su yolunu izle” diyor. "O seni sahile götürür" Arnavut kaldırımlarının arasındaki yağmur sularının akması için verilen meyili o zaman farkediyorum.

Yine bir cami çıkıyor karşıma. Hayrettin Paşa Cami ise bir zamanlar öksüzler için yaptırılan Kato Panaya.

Bir kaldırımda oturup karşımdaki evin kapısını seyrediyorum. Üzerindeki rakam dikkatimi çekiyor. 1892. Bu bina bunca yıldır ayaktaydı. Bu duvarlar neler gördü kimler yaslandı bunca yıldır. Bu kapıyı kaç kişi çaldı acaba? Pencereden kim geldi diye bakan genç kızları görüyorum sanki. Yada yaşlı bir teyze oturmuş sedirine pencereden dışarıyı seyrediyor. Bu daracık sokakta birbirinden kuvvet alırcasına dikilmiş evlerin önünde, dar sokak aralarında ne muhabbetler yapılmıştır bunca yıl...

Rastgele seçtiğim yollarda yürürken kendimi bir anda kaldığım pansiyonun önünde buluveriyorum. Demek ki direk yukarı çıksam aynı yerlere varacakmışım. Saate baktığımda henüz 10 olduğunu görüyorum. Sıcaklar basmadan Ayvalık sokaklarını gezmişim.

Ayvalık deyince akla gelen ilk şey Ayvalık tostu sanırım. Sabah 10:00 kadar uyuyarak tatil uykusunu almış ama çok şey kaçırmış eşimle sabah kahvaltısı için sahil gazinolarından birini seçtiğimiz yerde meşhur tostu yerken (bu arada Çanakkalede de Ayvalık tostunu gayet güzel yaptıklarını fark ediyorum. Pek fark yok) gün içi planlarını yapıyoruz. Ne yapsak Sarımsaklı plajınamı gitsek yoksa patrica koyuna mı derken tekne turlarını farkediyoruz. Yol üzerinde tekne turlarını inceliyoruz güzargahları hoşumuza gidiyor.

Tekneler saat 11’de denize açılıyor. Hemen birine atlıyoruz. En büyük tekneyi seçtik kendimize. Adaların çoğu ıssız. Sessizce önlerinden geçerken seyrediyoruz. Sadece teknenin denizi yaran sesi, esen rüzgar ve huzur.

Siz hiç martıları ellerinizle beslediniz mi.. Ben besledim..Elimi tekneden havaya uzattığımda martılar ekmeği elimden kapıyorlar. Müthiş bir duygu.

Masayı bizimle paylaşan Necla abla ile muhabbet ediyoruz. Alem kadındı. Yanlışlıkla "karnım acıktı" gibi bir laf ağzımdan çıktığı için balık dağıtılmaya başlandığı zaman Necla abla vurgulu bir şekilde “oğlum.. oğlummmmm” sözüyle güne damgasını vurdu. Sırayla dağıtılmasını beklemeyip bize balık istedi. Ardından daha tabağım bitmeden yine “oğlum.. oğlummmmm” ek yaparmısın dedi. "Yok Necla abla bir tabak yeter, doydum" dememi dinlemeden ikinci tabağı doldurttu. “oğlum.. oğlummmm. Salata da getir.” Ne söylediysem olmadı. Sonuçta fotoğrafta gördüğünüz 3. tabak balığım. Ve ben hepsini yemek zorunda kaldım. Gerçi son tabağın yarısını martılarla paylaştım ama olsun.

 

Tekneler gezinti sırasında 3 koyda yüzme molası veriyor. İkinci molada balık, salata ve ekmekden oluşan menü ikram ediliyor. Baştan söyleyeyim balık sınırsız yani siz doyana kadar. İlk dağıtımın ardından ellerinde balık tepsileri ek yapmak için dolaşıyor çocuklar. Yaklaşık 1,5 saat sonrada karpuz ikramı var. Karpuz ikramını görür görmez Necla ablanın “oğlum... oğlummmm” diye seslenmesiyle bir kahkaha patlatıp günün sözü ilan ettik. Annemi hiç aratmadı valla sağolsun elleriyle besleyecekti neredeyse beni. Artık bütün gün başka bir şey yiyemediğimi tahmin edersiniz.

Dip Not:  Tekne gezintisi sabah 11 de başlayıp akşam 18.00 a kadar sürüyor. Cunda adasında 1 saatlik serbest gezinti molası var. Biz daha önce gezdiğimiz için Taş kahvede çay keyfi yapmayı tercih ettik. Gezinti yemek dahil kişi başı 15 Ytl. Bana çok ucuz geldi.  

Tekneden iner inmez hemen arabamıza atlayıp böylesi güzel bir günü sonlandırmak için yapılacak en iyi şeyi yapmaya koştuk. Şeytan sofrasında gün batımı izlemeye. Yol üzerinde bir kaya dikkatimi çekiyor. Gelin kayası... Taşın şekline dikkat ederseniz hüzünle ağlayan gelinin hala aynı acıyla kıvrandığını hissedersiniz diyeceğim ama palavra. Yolda tabelada Gelin kayası yazıyordu ama kayayı bulamadık. Kesin etrafı kafesle çevrili bir yer olmalı. Belki yoldan içeridedir ama gün batımını kaçırmayalım istedik. En yakında bu kayayı gelin kayası yaptım bende. Tutturabildiğime =)))

Şeytan sofrasında eşsiz manzaranın güzelliğinin yanında şeytanın ayak izi olduğu iddia edilen büyük bir iz var. Yanında da adak ağacı. Rivayete göre Kaz dağlarında huzursuzluk çıkaran şeytan doğa tanrıçası tarafından kovulur. Bunun üzerine şeytan bir adımını Midilli adasına bir ayağını da tam bu noktaya basa basa gider. İşte bu iz o adımın izidir. Ama adak ağacını anlamadım. Şeytanın ayak izinin yanında ne gibi adaklar adanabilir??

 

  

Sağ tarafımızda da tavşan adası. İki kaya parçası sanki özellikle yapılmış gibi yanyana dikilmiş. Tıpkı bir tavşanın kulakları gibi.

Ve gün batıyor buralarda.. Bizim gibi yüzlerce insan aynı manzarayı izliyor. Adaların üzerinden güneşin batışı ayrı bir güzellik. Onlarca rengin aynı anda gökyüzünde ahenkle dansını seyrediyorum. Herkeste bir sessizlik... Sadece güneşin arkasında bıraktığı izlerle ufukta kayboluşu ve bir başka yerde doğduğu duygusu var.. Yaşam gibi. Yaşamda bir an gibi. Bir günün bitişi yeni bir sayfanın açıldığına işaret ediyor bize.. Bilmiyoruz..yarın kimbilir neler getirecek...